JESIENNE BURSZTYNY

Zaprawdę, ma powód… Wieczór 2 kwietnia 2005 roku przygniótł wszystkich kamieniem ogromnym. Cóż z tego, że rozum mówi, że przecież tak się musiało stać, że wszystko na to wskazywało, że to być może już wkrótce… A myśmy myśleli…, a myśmy się spodziewali… Bardziej myśleliśmy sercem, niż chłodnym rozumem… Stało się. Odszedł do Pana z ziemskiego

Czytaj dalej >>

Wszystkim Żółtowskim dziękuję za pomoc w tworzeniu naszego pisma. Dostałam tyle materiału, ze ledwie go zmieściłam w tym numerze. Życzę moim następcom powodzenia. Wybierzcie zespół na zjeździe Zamościu, może z Andrzejem Mieczysławem na czele. Nowemu zespołowi życzę powodzenia. Żegnam Was jako redaktor, za wszystko dziękuję i za to dobro, którego było dużo, i to zło,

Czytaj dalej >>

Nasz Papież Jan Paweł II. Odszedł i została pustka, w sercach myśli bezładnie się zderzają, powstają pytania o sens życia, cierpienie, śmierć, wszechogarniająca pustka. W tych dniach chyba nawet niewierzący ją czują, czują, że odszedł ktoś bliski, choć nieznany, dobry, choć Jego czynów zgłębić nie możemy, wytrwały w tym, co głosił. Bo Papież głosił prawdę

Czytaj dalej >>

Kiedy jest mi źle, przypominam sobie to zdarzenie, októrym pisze Agnieszka. Strugi deszczu na Placu Świętego Piotra w czasie Jubileuszu Rodzin w 2000 r. Wylewałam wodę z butów i skafandra – nieprzemakalnego… I to pantoflową pocztą przesłane zawiadomienie o audiencji u Papieża w auli Pawła VL… Byłam na audiencji generalnej na Placu Św Piotra, byłam

Czytaj dalej >>